Wstęp
Chcąc więc celowo i efektywnie kierować procesami wychowania i kształcenia, dla optymalizacji ich wyników trzeba zdać sobie sprawę z ich złożoności, a równocześnie ustalić, chociażby bardzo wstępnie, względną wagę działania każdej z tych instytucji w osiąganiu finalnego efektu wychowawczego. Ponadto trzeba przyjąć jako tezę oczywistą stwierdzenie, że wychowanie w szkole nie jest najważniejsze, że człowiek w społeczeństwie współczesnym jest kształtowany przez całe życie, że zatem proces wychowania jest procesem ciągłym i polityka oświatowa kierująca kształceniem i wychowaniem nie może się ograniczać tylko do szkolnictwa. Jest to pierwszy zespół założeń, na którym się opiera "raport o stanie, oświaty". Drugi dotyczy natury systemu oświaty. Zgodnie z wynikami analizy natury i złożoności procesu wychowania i kształcenia przyjmujemy, że polityka oświatowa musi kierować tymi wszystkimi instytucjami, które wnoszą specyficzny wkład w ostateczne kształtowanie osobowości obywateli naszego kraju.